تا به فراموشی بسپاری

آنچه را که اندوهگینت می کند

اما...

هرگز فراموش نکن

که به یاد داشته باشی

آنچه که خوشحالت می کند.

و من ۱۸ ساله شدم....

خدایا!
دلم می خواهد شبیه بی کس ترین آدمهای روی زمین باشم
شبیه آدمهایی که جز تو یاوری ندارند
از عظمت مهربانیت در حیرتم
چگونه به من محبت میکنی
در حالی که در سرزمین وجودم فصل سرد شیطانی حاکم است.
خدایا!
سجده میکنم در برابرت که اینقدر در برابر من و گناهان من صبوری
کمکم کن تا این مهربانی هایت را درک کنم.

بر روی ساحل ایستاده ام . یک کشتی در کنار من بادبان های سفیدش را به روی نسیم صبحگاهی می گشاید و آماده می شود تا در اقیانوس آبی حرکت کند . او نمادی از زیبایی و قدرت است . می ایستم و تماشایش می کنم تا این که عاقبت مانند تکه ای از ابر سفید که در محل تلاقی دریا و آسمان پدید می آید فرسنگ ها از من دور می شود .

است ؛ همین و بس . وقتی او از کنار من گذشت دارای دکل ، بادبان و تنه سنگینی بود و اکنون هم به همان بزرگی و قدرت است و می رود تا بار خود را به مقصد برساند .

گر چه اندازه او به تدریج در حیطه دید و رویت من کوچک و ناچیز شد ، اما او ذره ای از بزرگی و عظمتش را از دست نداده و درست در همان لحظه ای که فردی در کنار من می گوید : " او رفت ! " چشم های دیگری به تماشای او می نشیند و صدا های دیگر فریاد بر می آورد که : " او آمد " و این مفهوم مرگ در حیات مادی است .